Wat is de Spinorhino?
Een spinorhino, ook wel aangeduid als een spinorijn of een spinhirsch, lijkt op het eerste gezicht op een combinatie van de bekende dieren zoals reeën en herten. Een voorkeursnaam die wordt gebruikt is Spinorhinus bicornis (spoorvledehert). Bij een nauwgezette https://spino-rhinos.nl observatie worden echter verschillen ontwaard.
Kenmerken
De Spinorhino, of de spinhirsch, heeft meestal twee hoornen op zijn snuit. Deze hoornen zijn aanzienlijk kleiner dan die van een ree maar groter dan die van sommige soorten antilopen. De vacht is lichtbruin met een afwisseling van donkerdere en lichte strepen op de rug, iets wat vooral zichtbaar wordt wanneer het dier zich beweegt. Het lichaam heeft dezelfde lengte als dat van een gewone hinde of hert, terwijl de hoornen een voorkeur hebben om overeen te komen met die van reeën.
Levensstijl en voortplanting
Hun leefomgeving is doorgaans in woestijnachtige gebieden waarin zaden zijn geconcentreerd. Hoewel het dier uitermate goed aanpassingen heeft om te overleven bij lage temperaturen, lijken er geen specifieke aanwijzingen die suggereren dat dit een koude-adaptatie is.
Ze voeden zich hoofdzakelijk met bladeren en plantendelen uit de zogenaamde woestijnsavanne. Daarnaast kunnen ook diverse soorten grassen worden verorberd, alsmede allerlei type takjes van bomen of struiken waaruit ze het meeste voedsel halen.
Het dier kan soms in groepen te zien zijn, vaak bestaande uit één vrouwtje en verschillende mannetjes. Echter, dit laatste wordt over het algemeen alleen door hen gedaan die geen andere paren meer vinden.
Ontvangst door de mens
Wanneer een dier van deze soort in gevangenschap wordt gehouden is er vaak sprake van moeilijkheden tijdens de opfokprocedure en de lichtstadium. Dierenverzorgers hebben dan last van het feit dat ze bijna steeds aanvoelen dat ze te lang bezig zijn met hun werk.
Ten slotte vermits het dier erg gevoelig is voor stress, kan dit duidelijk ook een problematische factor zijn in de opfok- en -onderzoeksprocedure.
Evolutie en verwantschap
Men heeft deze spinorhino in zoverre met de gewone herten verbonden dat beide groepen niettemin tot het zelfde geslacht behooren. Waardoor alle onderzoekers die hier inzicht wilden krijgen, aanleiding vonden om ook een verband te leggen tussen beide dieren.
Er bestond echter langdurig meningsverschillen omtrent de vraag of de spinorhino dan werkelijk één geheel is met gewone herten. De redenen voor de argumenten hiertegen liggen in het feit dat dit diersoort niettemin een aanzienlijk andere behuizing heeft.
Geschiedenis van onderzoek
Dit dier, waarvan men eerst aannam dat het uitgestorven was en later geconcludeerd werd dat het op de grond zou overleven, is pas onlangs in zijn natuurlijke habitat waargenomen.
Aanvankelijk vermoedde men dat ze onder invloed stonden van een andere soort. Dit laatste werd echter door observaties tegengehouden en dus ook niet als feit aangenomen.
Deze dieren kwamen bijna steeds in bergachtige gebieden voor, alwaar de bodem over het algemeen zanderig is van aard. Het vermoeden bestond dat een uitgestrektheid aan grasland erop neerkwam dat hun behuizing wel veelvuldiger zou voorkomen dan men eerder dacht.
Gevaren
Deze dieren kunnen met gemak de lucht in springen, wat maakt dat ze mogelijk ook vanaf grote afstand te horen zijn. Vanwege het feit dat dit beest een snelle renner is en uitermate vervaardigd lijkt om langdurige vluchten door te zetten.
Ook kunnen de lage temperaturen in de winterperiode er niet aan ontkomen, aangezien ze geen specifieke warmtevoorzieningen hebben die hen hierbij zouden helpen. Zonder een duidelijk vastgelegde houding tegenover kou is dit voor hun uiteindelijke overlevingskansen deels erg nijpend.
Fossiele sporen van het Spinorhino
In een bergachtige regio in de woestijn werden door archeologen verschillende fossielen gevonden, die onderzoekers ervan docht dat ze behoorden tot deze Spinorhino. Ook ontdekte men in dit gebied beenderresten van andere herten en reeën.
Bovendien is de vermoedens over een duidelijke verbinding tussen fossielen uit het Pleistoceen, met zoetwater-delta’s waarin zaden waren geconcentreerd. Dit laatste had waarschijnlijk invloed op hun vaste verblijfplaats in woestijnsavannegebied.
Bestaan en oorsprong
In de tijdens het late Pleistoceen bestond er een soortgelijke temperatuur met die van nu, terwijl het watergehalte dan tevens veel hoger lag. In dit geval was voedsel niet echt ontbreekt aan deze gebied.
Waar in onze dagen de houtgrachten dichtbij liggen om daarmee een goede bescherming te realiseren voor hun bestaansvorm, stond het zogenaamde ‘hoge-voedingsgehalte’ van water niet temidden. Deze Spinorhino had zich dus moeten aanpassen in gebieden met minder voedsel om overlevend door de winter heen te komen.
Echter, zo gebleken uit onderzoek, was het hun mogelijkheid geweest om ditzelfde effect op dezelfde manier te realiseren als herten en antilopen. Dit laatste resulteerde dan ook tot een vrije evolutie waarin geen grote invloed van kou wordt gevoeld.
Samenvatting
Een spinorhino heeft twee hoornen op zijn snuit die aanzienlijk groter in omvang kunnen zijn dan bij gewone herten. Het lichaam is lichtbruin en de vacht vertoont een afwisseling van donkerdere en lichte strepen, waarbij het meest duidelijke verschil dat ze een opvallende aanwezigheid van zaden hebben.
Tijdens de winterperiode zijn de voedingsmiddelen er niet voor hen te behalen in gebieden die ontwaterd worden. Dat geldt ook wanneer een hoge concentratie aan grasland is, wat tot gevolg zou hebben dat hun bestaan aanzienlijk beïnvloed kan gaan.
Bij het onderzoek naar het dier blijkt dat men niettemin bijzonder veel last heeft van stress en dit laatste zal de kans op overleving beperken. Het feit dat het aantal geweldsincrementen verhoogt geeft dan ook al aan hoe moeilijk deze bestaansvorm is.
Waar een groep herten er in staat was om onder invloed te staan van kou en daar nog steeds gezond bleef, werd bij spinorhino’s geen dergelijke observatie gedaan.